Binnenkort is het carnaval. Met kinderen die om de haverklap een groeispurt hebben betekend dat dus op zoek gaan naar wat nieuws om aan te trekken. Eline wilde persé een zeemeerminnenpak, maar helaas(gelukkig voor mij, want die dingen kosten een hoop) hadden ze die niet in haar maat. Gisteren zijn we dus op zoek gegaan naar wat anders. Toen we in de winkel waren ging Eline als een bezetenen op zoek naar een zeemeerminpak, of een prinsessen jurk. Ondertussen zag ik een hoop leuke andere dingen. Heksenkleertjes, indianenkleertjes, een zwart jurkje met gouden hartjes. Ze hadden echt van alles. Eline vond er niks aan. Tot ze het jurkje met de gouden hartjes zag. "Dat wil ik aan met carnaval!!!" Mmmm toch maar meenemen dan. Ook vonden we een "echte" heksen hoed. Ook die maar. Ik heb alledrie de jurkjes maar gedaan en dat was maar goed ook. Toen Eline de jurkjes thuis aan had gedaan, vond ze de heksenjurk het mooist. Dus ons meissie wordt een heks. Maar het kan nog veranderen, want het indianenjurkje vindt ze ook erg mooi. Vandaag heb ik ook maar slingers en glitterspray gekocht. Ze kan dus gaan carnavallen…één dag!!!

Al een paar weken was ik continue moe. Ik kon slecht in slaap komen en als ik dan eenmaal sliep werd ik midden in de nacht wakker, om vervolgens tegen een uur of 6 pas weer in slaap te vallen. Dat betekende dus dat ik me iedere ochtend versliep en moest rennen om overal weer op tijd te zijn. De mensen waar ik werk vinden het niet zo erg als ik een keer wat later kom, maar zelf vind ik het erg lullig.

Gisteren ben ik begonnen met multivitaminen, omdat ik me ooit eens heb laten vertellen dat je in de donkere maanden vaak wat minder vitaminen binnen krijgt. Wat ik nooit had verwacht is toch gebeurd. Meteen na de eerste dag heb ik vannacht erg lekker geslapen en vanmorgen voelde ik me dan ook een stuk beter en uitgeruster. En ik altijd maar denken dat het een fabeltje was, dat multivitaminen zouden helpen tegen vermoeidheid.

Toen ik om 12 uur van mijn werk naar huis fietste, was ik wel erg moe, maar dat verhelpen we gewoon door een dutje te doen. Hopelijk gaat het vanaf vandaag iedere dag iets beter en ben ik weer snel mezelf. Maar van mij mag de lente komen, want alles liever dan vitaminen slikken!!!

Fijn!!! Na mijn mobieltje heeft nu de versnelling van mijn autootje het begeven. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Nou, bij mij zit het heel erg tegen op het moment. Dat word dus weer fietsen naar mijn werk en met de trein naar den Haag. Hij ‘s fijn Ik hoop dat ie snel weer gemaakt kan worden, zodat ik weer rond kan scheuren.

Nou geweldig…

Sinds een week ben ik weer aan de pil. Ik had geen zin meer in buikpijn, misselijkheid en migraine iedere maand, dus ik dacht de perfecte oplossing te hebben…de pil. Tja, tegen de klachten heeft het deze maand al geholpen, maar ik heb wel één hele nare bijwerking. Ik sta onder de puistjes?! Mijn hele gezicht ziet eruit alsof ik weer een puber ben. Eerlijk waar!!! De laatste keer dat ik zo onder heb gestaan was ik 14. Ik was mijn gezicht de afgelopen dagen al niet meer met zeep en scrub iedere drie dagen, maar niets blijkt te helpen. Moet ik nu echt weer aan de clearasil??? Ik ben GVD 33!! Dacht nu toch wel dat ik dat allemaal achter de rug had. Als er iemand is die een goede tip voor me heeft…laat het me A.U.B. ff weten…bel me, sms me, mail me, of reageer ff op mijn blog!!!

Kuzzz

Nou, ik heb steeds in de andere catergoriën geschreven, dus dan ook hier maar iets.Tja, hoe gaat het als alleenstaande…hmmm…Volgens mij wel goed, want ik ben nog steeds alleen en vind het wel best zo. Hahahaha

Afgelopen jaar heb ik wel een paar dates gehad en die waren erg gezellig, maar niet in de catergorie: daar houden we contact mee. Maar ik ben helemaal niet kritisch hoor…ahum.

Stappen doe ik eigenlijk ook helemaal niet…ben niet zo’n stap type, hoewel ik het meestal wel erg naar mijn zin heb als ik dan toch een keer op stap ga. Maar doe er eigenlijk bar weinig voor om nieuwe mensen te leren kennen. Als ik dan nieuwe mensen via internet of dergelijke leer kennen, dan hou ik daar eigenlijk niet zo lang contact mee. Internet is leuk, maar niet om dates op te doen. Ik leer mensen liever in het echie kennen, want dan weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt.

Nee, ik heb gemerkt dat je veel meer aan vrienden hebt, dan aan evt. vriendjes. Dus 2007 draait voor mij dan ook vooral om het plezier maken met vrienden en mijn dochter…en veel oude vriendschappen weer wat aanhalen. Dit jaar komen mijn dochter, ik, vrienden, kennissen en familie dan ook op de eerste plaats. Let maar op mijn woorden…dit wordt een topjaar!!!

kuzzzz

Gisteren zou ik naar een vriendin, die net moeder is geworden, gaan. Vlak voor ik weg wilde gaan, dacht ik dat het misschien wel verstandig was om eerst nog even te bellen…en dat was maar goed ook!! Ze vertelde me dat ze de hele morgen al had proberen te bellen en smssen, maar dat het op de een of andere manier niet lukte. Dat was niet vreemd. Ik keek op mijn telefoon en zag dat ik geen bereik had en dat mijn batterij op leeg stond. Dus dat ding meteen maar aan de lader gelegd. Na een uurtje of twee was ie opgeladen. Ja, voor zolang het duurde dan, want zodra ik hem van de lader af had gehaald, zag ik de batterij weer leeg lopen. Dat had ik dus nog nooit meegemaakt. Ook had ik nog steeds geen netwerkverbinding. Helaas…patient overleden. Gelukkig had ik nog een oude nokia 3310 liggen, dus nu heb ik die in gebruik. En dat noemen ze een telefoon!!! Je kunt er alleen maar mee bellen en smssen!!!!!

Probleem nummer twee was dat ik dus niet een nummer meer had, omdat ik zo slim was geweest deze op te slaan in het geheugen van mijn kapotte mobieltje. Het ging dus weer lekker gisteren. Nu maar hopen dat de rest van de week beter verloopt.

Dat is wel erg lang geleden. Daar zijn diverse redenen voor. De eerste is dat ik het erg druk heb gehad…een andere is dat mijn pc erg rare kuren heeft gehad, waardoor ik bijna niet meer online kon.

Waarom ik nu dan eindelijk weer eens de tijd neem om wat te schrijven is het volgende.

Een oude vriend van me is een paar jaar geleden naar Amerika verhuisd. In het begin hadden we erg veel contact. Als ik op msn kwam, was hij daar bijna altijd wel te vinden en was ie er niet, dan had ik wel mail van hem. Ineens was het afgelopen met het contact. Dat was in de periode dat de vader van mijn beste vriendin kwam te overlijden. Nog geen telefoontje kon er vanaf blijkbaar, terwijl zij toch ook zijn beste vriendin was. Vlak daarna kwam mijn (ondertussen ex) man met zeer ernstige hartklachten in het ziekenhuis. Het enige wat ik van die vriend in Amerika hoorde waren zijn problemen…maar nooit eens de vraag hoe het hier allemaal ging. Vorig jaar ben ik gescheiden en hoewel dat mijn eigen keuze was, is iedere scheiding erg zwaar. Maar ook toen hoorde ik niks meer. Ik heb hem nog verschillende berichtjes gestuurd, maar daar heb ik tot op de dag van vandaag geen antwoord op gehad.

Een week geleden vroeg mijn vriendin of ik nog iets van die man had gehoord, want zij had via iemand anders gehoord dat zijn moeder pas overleden was. Ik zei haar dat ik dan vast wel wat zou horen, aangezien het nu niet iemand anders, maar hijzelf is die wel wat steun kan gebruiken. En jawel hoor!!! Vandaag keek ik even mijn berichtjes na en daar was het al. Hij had mijn condoleance gelezen en vroeg me of ik wat wilde afspreken, zodra hij over twee maanden in Nederland is. Nou nee, ik dacht het niet. Ik heb hem verteld dat ik daar op het moment helemaal geen behoefte aan heb. Ook heb ik hem precies verteld waardoor dat komt. Ik hoop echt van ganser harte dat hij dit op zijn fatsoen trekt en er eens goed over na gaat denken. Want zover ik weet staan vrienden altijd voor elkaar klaar en moet het niet altijd van één kant komen.

De ochtend voor de operatie mocht Eline vanaf 5 uur niet meer eten en vanaf 8 uur niet meer drinken. Dat was een ramp, want natuurlijk was onze minimuts pas rond half 6 wakker genoeg om idd. wat te eten. Daarna zijn we nog heel even gaan dutten, om rond een uur of 7 echt eruit te gaan en nog snel wat te drinken.

Om 10 uur waren we bij het ziekenhuis en Eline vond het maar wat interesant. Toen ze als laatste naar binnen mocht komen om zich om te kleden en een zetpil en dropdrankje (dat is erg fijn met een dochter die geen drop lust) te krijgen, had ze het hoogste woord. Zij zou wel even gaan vertellen wat er allemaal ging gebeuren. Een paar avonden voor de grote dag had ze de operatie op TV gezien en alles goed in die hersentjes opgeslagen. Ze ging dus in de behandelkamer meteen op zoek naar de ballon waarin ze moest blazen. Een beetje boos omdat ze tegenwoordig geen (slaap)kapjes met smaakjes meer hebben, moesten we weer even naar de speelkamer, waar ze ons als 4e zouden komen halen. Dan denk je dat je nog wel ff tijd hebt, maar binnen een kwartier was ze al aan de beurt.

Als een echte stoere meid liep ze de behandelkamer binnen en klom ze in de stoel. Ze deed haar ogen dicht en begon rustig in het kapje te blazen. Toen mochten we eindelijk aan de koffie, voor zolang het duurde, want al na een minuutje of 2 hoorde we haar ongelooflijk hard krijsen. Dat was onze hint om naar de zaal te gaan. D’r Amandeltjes was ze dan kwijt, maar met haar stem was niks mis. We moesten nog even wachten en toen werd ze binnen gebracht. Helemaal in paniek op dat grote bed. Dat was zo zielig…dan krijg je wel een enorme brok in je keel hoor!!
Ze wilde meteen bij me op schoot zitten en kreeg een grote slok koude ranja. Dat ging niet erg goed, want meteen na het slikken gaf ze een golf van bloed op. Over mijn kleren Maar dan weet je weer ff dat je moeder bent.

De KNO arts kwam even kijken hoe het ging en vertelde ons dat ze eigenlijk veel te laat was doorgestuurd. Haar Amandelen waren erg vergroeid en zaten verkleefd tegen haar keel. Het was dus een vrij zware operatie voor hem (in 2 minuten ) Ze had erg grote wonden en had daardoor ook ontzettend veel bloed binnen gekregen. Daarnaast was ze ook te snel bijgekomen uit de narcose. Toen alle kindjes weer naar huis waren kwam de verpleegster dan ook aan haar vragen wat ze zich nog kon herinneren, maar dat was gelukkig niks.

Ze heeft 3 dagen helemaal niks gegeten, dus ze was behoorlijk wat kilootjes kwijt. Zelfs ijs wilde ze niet hebben!! Drinken deed ze eigenlijk bijna niet, totdat ze om cola vroeg en ik dacht liever cola dan niks. De cola bleek wonder boven wonder te helpen. De korsten die ze intussen had kwamen los en vanaf toen ging het erg snel beter. Het eerste wat ze echt at was een happy meal Praten durfde ze de eerste paar dagen niet, omdat ze bang was dat ze geen stem meer had en nooit meer zou kunnen praten als ze het te snel probeerde…hahahahaha

Hoewel ze de eerste paar dagen een beetje van de kaart was en zelfs op een avond naar de badkamer liep i.p.v. naar haar slaapkamer, is ze nu weer een spring in het veld, die denkt dat ze alles kan en mag. De verloren kilo’s zitten ook weer op zijn plaats. Ze is dus weer helemaal de oude!!!

Groetjes

Wat een gedoe met die PC zeg!! Het opstarten duurde een eeuwigheid en om daarna online te komen, moest ik een uur uittrekken. Wat bleek het geval te zijn?! De virusscanner die ik had vroeg teveel van de PC. Erg handig, zo’n virusscanner…vooral erg veilig als je daardoor toch niet online kunt…hahahahaha.

Donderdag gaat het gebeuren. Eline moet haar amandelen eruit laten halen. Na weken gillen en schreeuwen dat ik moest beloven dat haar amandeltjes gewoon mochten blijven zitten, heeft ze zich er eindelijk bij neergelegd. Niet dat ik er niet om heb gehuild hoor…ik kan me herinneren dat ik ook helemaal in paniek was toen duidelijk werd dat ik naar het ziekenhuis moest voor mijn amandelen. Maar Eline heeft me verteld dat ze gewoon zonder huilen mee gaat donderdag en dat ze heel flink zal zijn. Dus vrijdag komt de update, van hoe het is gegaan. Persoonlijk denk ik dat ik meer problemen krijg met het inbrengen van de zetpillen die ze mee naar huis krijgt Dat is namelijk altijd een ramp geweest met haar. Helaas mag ze geen sinaspril slikken, omdat die scherp zijn en de boel weer open kunnen halen. Ik ga in ieder geval proberen om i.p.v. zetpillen, wat vloeibaars te krijgen voor haar.

Groetjes!!

Wat een weken!! Ondertussen is Daan verhuisd. Dat betekend dus dat er voor mij heel veel te regelen is nu. Aanvulling op mijn salaris aanvragen, VT formulieren invullen, naar maatschappelijk werk, want die weten precies wat ik allemaal verder nog moet regelen…pffffffff. Ik dacht dat doe ik allemaal wel…eitje…maar dat valt dus vies tegen. Het is zo erg, dat ik van veel dingen nog nooit had gehoord. Het schijnt dus zo te zijn dat ik vrijstelling van het waterschap kan krijgen…ow ja??? Ja, blijkbaar :s
Maar een aanvulling op mijn salaris krijg ik pas weer als de scheiding is uitgesproken, want tot die tijd is Daan mede financieel aansprakelijk. Dat zeggen ze bij de sociale dienst. Raar maar waar, want ik heb dus altijd gedacht dat je ook gescheiden kon zijn van tafel en bed. Maar zo makkelijk is dat tegenwoordig dus niet meer. Waarom dat ze die regeltjes en wetten steeds aanpassen is me een raadsel, want het wordt er allemaal niet makkelijker op zo. En dat dan voor iemand die bij de belastingdienst heeft gewerkt en nooit moeite heeft gehad met papieren invullen.
Maar ja, ik kom er wel weer uit…al duurt het allemaal veel te lang naar mijn zin.

Groetjes!!